Tell-a-Friend Print pagina Terug
CO2-ANALYSE: CO2 na achtbaan van Kopenhagen in rustig vaarwater
28-12-2009
Omdat de verwachting dat de Klimaattop in Denemarken een duidelijk akkoord op zou leveren hoog op was gelopen, viel het uiteindelijk resultaat erg tegen. Marktpartijen waren verward over de uitkomst. Kopers boden lagere prijzen. De CO2-prijs duikelde meer dan 1 euro naar beneden. Maar toen de lucht was opgeklaard besefte de markt dat de ‘fundamentals’ – de vraag en aanbod naar emissierechten – niet waren gewijzigd. De CO2-prijs is weer op het niveau van voor de klimaattop, net iets onder de 13 euro voor het 2010-contract. Het 2009-contract is verlopen en geleverd.
CO2-markt geen emotie-markt
Het Europees CO2-emissiehandelssysteem heeft de schaarste immers tot na 2020
vastgelegd: het aantal beschikbare rechten voor de 10.000 deelnemers krimpt elk
jaar 1,74% (naar 21% onder het niveau van de emissies in 2005). Het niveau van
de toegestane emissies tot en met 2012 ligt 10% onder het 2005 niveau. Dus zodra
de economie weer aantrekt en de energiebedrijven rechten gaan kopen voor na 2012
(vanaf 2013 krijgen ze geen emissierechten meer gratis toegekend) neemt het
tekort snel toe en de CO2-prijs navenant. De CO2-markt is immers geen
emotiemarkt (‘wat vind ik dat CO2 waard is’), maar een ‘compliance’ -markt;
bedrijven die onder het systeem vallen hebben emissierechten nodig om te mogen
produceren (‘license to operate’). Lauren Segalen, hoofd emissiehandel van het
Japanse bedrijf Nomura, verklaarde tegenover persbureau Bloomberg: “Het Europese
emissiehandelssysteem is behoorlijk robuust en de afspraken en doelstellingen
lopen sowieso door tot 2020.” De krapte in de EU wordt mogelijk nog aangescherpt
naar -30% , zodra er een nieuw mondiaal akkoord komt. Tot die tijd is een
prijsniveu in 2020 van rond euro 20-25 te verwachten.
Lange termijn-signaal uitgesteld
Natuurlijk liepen de emoties hoog op in Kopenhagen, met 110
regeringsleiders van wie sommigen niet met elkaar in 1 zaal kunnen zitten en met
100.000 demonstranten buiten. Hillary Clinton beloofde dat de VS mee zou betalen
aan de benodigde 100 miljard dollar in 2020 voor ontwikkelingslanden. En Obama
verliet na een halve dag praten met regeringsleiders Kopenhagen met de
mededeling dat er een ‘deal’ was met de grootste ontwikkelingslanden. Maar die
deal met China en India met name strandde in de VN-machinerie, waarin landen als
Venezuela, Bolivia Saoedi-Arabië, Tuvalu, Soedan zand strooiden. Natuurlijk bood
het Westen ook te weinig CO2-reductie en is het beloofde geld niet nieuw, maar
de deal zou een eerste stap zijn voor een echt nieuw Mondiaal Akkoord.
Essentieel is dat de Amerikaanse Senaat pas in de loop van 2010 het Wetsontwerp
Emissiehandel bespreekt en de VS zich pas daarna internationaal kan vastleggen.
Ook is van beklang dat China, India, Zuid Afrika en Brazilië hebben afgesproken
dat ook zij de emissies moeten beperken in de toekomst. En de voorstellen voor
aanvulling van het Kyoto Protocol voor na 2012 en voor een nieuw Protocol onder
het Klimaatverdrag zijn niet van tafel, maar worden besproken op de volgende
Klimaattop in Mexico, december 2010.
Door Jos Cozijnsen
